Gecə boyu şeh damlası üzünü soyuq daşa söykəyir. Hər səhər günəşdən yıxılmaq qorxusu çəkir, ovuclarımın uçurumunda. Kim bilir, hansı uçurum öldürür: barmaqlarımın arasında doğranmış hava, fotoşəkildə kəsik düşmüş çiyinlərim… Bilmirəm… Günəş gəzdiyi hər səhərin çiyinlərində qəbiristanlıq salır. Mənsə gecənin işıqlı gözlərində yuxumu axtarıram itmiş bir pəncərənin qırıqları arasında.
