Bir axşam yatağımda qızdırma içində oyandım,
Elektrik lampası bomboz…
Əllərim yarasaya dönmüş,
Gördüm uçur ayaqlarım,
Dırnaqlarım divarı qucaqlayır,
Daş soyuqluğuna bürünmüşəm.

Ağzında titrəyir gecənin dişləri,
Küçələr çiyinlərindən soyunur işıq dirəklərini.

Pəncərənin gözü qıyılır ay işığına,
Gecə sirkə qoxuyur şəhərin üstünə.
İndi bir otağın küncündə,
Qaranlıq balıq kimi üzür tavanı.
Nə göy üzü qanadını sevir,
Nə gecə gözlərini.

Divarlarda yeriyən kölgələrin sümük ağrısıyam,
Bir evin yuxusunu dırnaqlarımla cızıram.
Şəhərin üzündə kor bir pərdəyəm,
Küçə işıqlarının qanı axır qanadlarımdan.

Göydələnlərin soyuq alnında sürünürəm,
Binalar bir-birinə başını söykəyib yatır.

Bir saat qülləsinin əqrəbindən asılmışam—
Barmaqlarım göz açır yad bir səhərə,
Qorxuram günəş töksün gözünü.

Qıpqırmızı divarları məxmər gecə qucaqlayır,

Gözlərim işıqdan dərir yaddaşını.

Ovuclarımın gözü görmür,

Sərxoş güzgülərdə gülür şəkillərim.

Barmaqlarımı pianonun dilləri sevir,
Bənövşəyi divarlar rəqsə qalxır.

Kölgələr lal addımlarıma qucaq açır,
Yarıyuxulu ayaqqabılarıma baş qoyur ayaqlarım.

Bir sarımtıl kağız yarpaq tökür,
Əllərimdən gecə düşür.

Süd kimi yollar burulur gecənin kənarında,
Ağappaq arzular dil açır,
bir şəklin adından danışır.