Paradiqma.az Çelsi klubunun əfsanəvi 2008 dövrü haqqında yazını təqdim edir.
Futbol dünyasında bəzi mövsümlər sadəcə qazanılan kuboklar və əldə edilən rəsmi nəticələrlə deyil, yaşanan dərin emosiyalarla yaddaşlara həkk olunur. Çelsi klubunun 2007-2008-ci illər mövsümü məhz belə unudulmaz, kəskin döngələrlə dolu və dramatik dövrlərdən biridir. Mövsümə Joze Mourinyo rəhbərliyi altında böyük ümidlərlə başlayan, lakin qısa müddət sonra gözlənilmədən əfsanəvi məşqçisi ilə yollarını ayıran London təmsilçisi bütün psixoloji çətinliklərə baxmayaraq, Çempionlar Liqası turnirində tarixi bir yola qədəm qoymuşdu. Avropa futbolunun ən yüksək zirvəsinə doğru inamla irəliləyən komanda məhz həmin il öz xarakterinin ən güclü tərəflərini bütün dünyaya nümayiş etdirmişdi. Bu məqalədə Çelsi azarkeşlərinin qəlbində həm qürur, həm də dərin kədər hissləri yaşadan həmin unudulmaz 2008-ci il hekayəsini ətraflı şəkildə xatırlayacağıq.
Sentyabr ayında komandanın qurucusu hesab edilən Joze Mourinyo klubu tərk etdikdə, azarkeşlər və idman ictimaiyyəti arasında böyük bir ümidsizlik yaranmışdı. Vəzifəyə gətirilən mütəxəssis Avram Qrant ilk günlərdə həm yerli mətbuat, həm də sadiq tərəfdarlar tərəfindən böyük şübhə ilə qarşılanmışdı. (Baxmayaraq ki, o, komandanın əsas hərəkətverici fiquru kimi görünmürdü, aparıcı oyunçuların daxili nizam-intizamı və bir-birinə olan dərin inamı komandanı ən çətin anlarda ayaqda saxlamışdı). Avram Qrant taktiki cəhətdən əvvəlki sistemin bünövrəsini qorusa da, xüsusilə hücum xəttindəki futbolçulara yaradıcılıq üçün daha çox sərbəstlik vermişdi.
Çempionlar Liqası yarışında öz qrupunu heç bir ciddi çətinlik çəkmədən birinci yerdə tamamlayan Çelsi, pley-off mərhələlərindəki əsl sınaqlardan üzüağ çıxmışdı. Olimpiakos və Fənərbaxça sədlərini inamlı oyunla aşan komanda, yarımfinalda əzəli və prinsipial rəqibi olan Liverpul ilə üz-üzə gəlmişdi. İllərdir Avropa arenasında bu rəqibə qarşı yaranan məğlubiyyət tilsimini qırmaq heç də asan olmamışdı. Lakin Stemford Bridc stadionunda böyük gərginliklə keçən cavab matçında qələbə qazanaraq rəqibini üstələyən London klubu, tarixində ilk dəfə bu mötəbər turnirin finalına vəsiqə qazanmışdı.
2008-ci il sadəcə kollektiv taktika nümayişi deyil, həm də fərdi qəhrəmanlıqların zirvəyə çatdığı unudulmaz bir dövr idi. Bu tarixi mərhələdə komandanın onurğa sütununu təşkil edən futbolçular böyük emosional yükü çiyinlərində daşıyaraq misilsiz fədakarlıqları ilə diqqət mərkəzinə düşmüşdülər. Komandanın sadəcə beyni deyil, həm də döyünən ürəyi olan Frenk Lempard, Liverpul ilə keçirilən həlledici yarımfinal matçından cəmi bir neçə gün əvvəl ən doğma insanını — anasını itirməsinə rəğmən, inanılmaz iradə nümayiş etdirərək meydana çıxmışdı. Matçın ən gərgin anında penalti zərbəsini qola çevirib göz yaşları içində səmaya baxan Frenk Lempard, o gecə milyonlarla insanın qəlbində silinməz iz buraxmışdı. Onun bu hüznlü və qürurlu duruşu, sarsılmaz kapitan və müdafiənin əsas dayağı olan Con Terrinin əsl döyüşçü ruhu ilə tamamlanırdı.
Meydandakı fədakar liderliyi ilə hər top uğrunda canını ortaya qoyan bu cəngavər sadəcə arxa xətti qorumur, həm də komanda yoldaşlarının qəlbində böyük inam alovu yandırırdı. Hücum xəttində isə böyük oyunların ən qorxulu silahı hesab edilən Didye Droqba var idi. Həm inanılmaz fiziki gücü, həm də bənzərsiz son vuruşları ilə rəqib müdafiəçilərin kabusuna çevrilən ulduz futbolçu, turnir ərzində vurduğu kritik qollarla finala gedən yolda komandanın ən kəsərli qılıncı olmuşdu. Bütün bu əzmkarlıqlar arxa xəttin sarsılmaz qoruyucularının qəhrəmanlıqları ilə daha da güclənirdi. Başından aldığı çox ağır zədədən sonra xüsusi qoruyucu dəbilqə ilə oynamağa məcbur qalan Petr Çex, göstərdiyi inamlı çıxışları ilə komandasını dəfələrlə uçurumun kənarından xilas etmişdi. Müdafiənin sol cinahında yorulmaq bilmədən çalışan və rəqib hücumlarını amansızlıqla pozan Eşli Koul isə arxa xəttin təhlükəsizliyini tam təmin edərək bu epik hekayənin ən sadiq döyüşçülərindən birinə çevrilmişdi.
21 may 2008-ci il tarixi Çelsi azarkeşlərinin yaddaşında həm qürur, həm də çox böyük kədər günü kimi xatırlanır. Rusiyanın paytaxtı Moskvada, Lujniki stadionunda güclü yağış altında və gecə yarısı keçirilən finalda rəqib, yerli liqadakı əzəli rəqib olan güclü Mançester Yunayted komandası idi. Kriştiano Ronaldo tərəfindən vurulan erkən qola Frenk Lempard ilk hissənin sonlarında bərabərliklə cavab vermişdi. Əsas və əlavə vaxt gərgin mübarizə şəraitində heç-heçə başa çatmaq üzrə ikən, Didye Droqba rəqib futbolçu ilə yaşanan münaqişəyə görə qırmızı vərəqə alaraq meydandan qovulmuşdu.
Taleyin ən qəddar və həlledici anı isə penaltilər seriyasında yaşanmışdı. (Rəqibin səhvindən sonra kuboku qazanmaq üçün həlledici və sonuncu zərbəni yerinə yetirməyə yollanan Con Terri, yağışdan islanmış sürüşkən ot örtüyündə müvazinətini itirərək topu dirəyə nişanlamışdı). Daha sonra Nikolas Anelka tərəfindən vurulan zərbəni rəqib qapıçı məharətlə dəf etmiş və beləliklə, Mançester Yunayted yekun qələbə qazanmışdı. Çelsi komandasının uzun illərdir böyük ümidlərlə qurduğu çempionluq xəyalları o soyuq və yağışlı Moskva gecəsində sulara qərq olmuşdu.
Moskvadakı bu ağır məğlubiyyət futbolçular, texniki heyət və azarkeşlər üçün sarsıdıcı olsa da, komandanın daxilində sarsılmaz bir xarakterin tam formalaşmasına xidmət etmişdi. 2008-ci ildə yaşanan o dərin və acı kədər Çelsi komandasının gələcək illərdəki böyük Avropa zəfərlərinin mənəvi təməlini qoymuşdu. Məhz bu məğlubiyyətdən çıxarılan dərslər, kapitanın islanmış üzündəki göz yaşları və getdikcə artan qələbə əzmi, düz dörd il sonra, 2012-ci ildə Münhen şəhərində qazanılacaq o əzəmətli Çempionlar Liqası zəfərinin ilk qığılcımlarını yaratmışdı.
